Nederlands
English Chartres
MIJN ERVARINGEN IN CHARTRES, 18,19 EN 20 MAART 2004
Samen met enkele gelijkgestemde zielen ben ik op reis gegaan naar de beroemde Notre Dame van Chartres. Deze prachtige kathedraal herbergt naast ontelbare beelhouwwerken en gebrandschilderde ramen, een zeer bijzonder 11-pads labyrint dat al sinds 800 jaar in dit gebouw aanwezig is.
Door haar bijzondere ligging, haar gotische uiterlijk en het universele verhaal dat ze vertelt, is deze kathedraal een uitstraling van verbinding en eenheid.
Zij is een encyclopedie, geschreven in steen en glas. Zoals het geval is met een encyclopedie, is het hele universum haar onderwerp, de som van het totale weten van de middeleeuwse geest, nog niet aangetast door het splijten van ziel, geest en lichaam, nog niet vervreemd van de natuur en de bewegingen van de nachtelijke lucht, nog niet belemmerd door het bijziende egocentrisme van de wetenschappelijke methode en de filosofische ´verlichting´.
In haar vertegenwoordiging van God is al het geschapene acceptabel materiaal om ingesloten te worden. Niets wordt buitengesloten. De zeven vrije kunsten, de astrologie, de arbeid van de seizoenen, de gereedschappen van de alchemie, zonnewijzers, dieren, planten en bloemen, ondeugden en deugden, etc. etc. Alles wordt geaccepteerd en opgenomen in het geheel.
De belangrijkste leidraad hierbij is de geboorte, het leven, de dood en de verrijzenis van Christus. Dit staat symbool voor het Christus-bewustzijn.
In deze kathedraal worden geen dogma´s beleden. Hier wordt maar één ding beleden: ´Komt allen tot mij die vermoeid en belast zijn en ik toon u de weg en het leven.
Steeds opnieuw doorlopen wij de cirkel van het leven, de circulaire tijd (het tijdwiel). Er is geen begin, er is geen einde.
Het is het gevoel dat verbindt, de vrouwelijke energie, via het hart naar het hoofd.
Het prachtigste glas-in-lood-raam dat ik gezien en ervaren heb is het raam van Dame de la belle Verrière (Madonna van het prachtige raam).
Het glimlachende gelaat van de Madonna is gotisch. De huldigende engelen stammen ook uit de gotische tijd. Het inschrift op het door Christus gedragen boek luidt: O(mn)is Vallis I(m)plebitur (Élk dal worde verhoogd) Jesaja 40:3. (Citaat uit boek Michaël Ladwein, Chartres, het komplete verhaal van de Kathedraal, volgende alinea idem.)
Maria werd in oude gebeden Hemelvenster genoemd. Doordat de kathedraal niet op het Oosten maar op het Noord-Oosten is gericht, ligt dit Maria-venster precies op het Oosten en wordt het grootste deel van het jaar door de ochtendzon beschenen. Maria is gelijkgesteld aan het morgenrood dat aan de Zon Christus voorafgaat. Zij wordt ook wel de Poort van de Zonsopgang genoemd.
Dit venster ligt, gezien vanaf het middelpunt van het labyrint aan de rechterkant van het koor.
De Zwarte Madonna (de Notre Dame du Pilier, Onze-Lieve-Vrouwe van de Pilaar), staat precies tegenover dit venster aan de linkerkant van het koor.
In het midden van het koor staat een prachtig beeld van Maria Hemelvaart.
Het is dan ook niet verwonderlijk dat een bijzonder energierijke krachtplaats zich bevindt in het midden van het koor. Dit wordt min of meer omgeven door de 3 Madonna´s. Hier staat ook het hoofdaltaar. Een ander altaar staat tussen het noordelijk en zuidelijk roosvenster, en vanaf die plaats kan de blik worden gericht op het westelijk roosvenster.
Mijn ervaring in het midden van het labyrint omvat zowel de roosvensters als de drie Madonna´s.
Hieronder mijn belevenis in het labyrint:
De eerste ervaring die ik opdeed in het labyrint voelde een beetje vreemd aan. Terwijl ik liep kwam de gedachte bij me op : ´terug naar af´, loslaten. Wat moet ik loslaten vroeg ik me af. Alles kreeg ik als antwoord en tegelijkertijd voelde ik een ontroering die me zowat tot huilen beroerde. In het midden van het labyrint voelde ik me heel stil. Toen ik terugliep ontstond er langzaam maar zeker een gevoel van acceptatie, vooruit dan maar, ik laat het wel los.
De tweede wandeling door het labyrint verliep heel wat rustiger. Het gevoel dat alles goed was, toch weer een punt waarop ik bijna moest huilen alsof er toch weer iets terug wilde komen wat ik nog niet verwerkt had. Uiteindelijk het gevoel bij het teruglopen dat alles goed was.
Tijdens de derde wandeling was er duidelijk contact, niet alleen met mezelf, maar ook met anderen die in het labyrint liepen. Was ik me de eerste twee keren hiervan niet bewust, de derde keer merkte ik hoe ik reageerde op anderen en zij op mij. Liefdevol, plaatsmakend, ruimte gevend. Uitstraling van acceptatie. Het gevoel er helemaal bij te horen.
De vierde wandeling was echt een gebeurtenis. Ik zag een jonge man die het labyrint danste. Een soort “quick, quick, slow” dansje, twee stappen voorwaarts, een stap achterwaarts. Ik begon achter hem aan te dansen en we kwamen samen in hetzelfde ritme dansend naar het midden. Tijdens deze dans vergat ik alles om me heen. Eenmaal in het midden werd ik overweldigd door een gevoel van dankbaarheid. Wow, dit was een geweldig gevoel en ik danste het hele labyrint op de terugweg naar de uitgang.
Hierna gingen we op zoek naar de krachtplaats die ergens in de kathedraal aanwezig moest zijn. Uiteindelijk meenden we haar gevonden te hebben. Op ongeveer tien meter afstand van het beeld van Maria Hemelvaart, midden in het koor.
Ik heb daar een yoga-oefening gedaan. Het maken van een cirkel van licht en die om me heen visualiserend als krachtige energie.
Het heeft z´n uitwerking gehad. Op dat moment realiseerde ik me nog niet dat deze krachtplaats precies in het midden van de drie Madonna´s lag. Naderhand kwam pas dat besef en was de uitwerking ervan nog krachtiger.
Verder hebben we deze dag nog een rondleiding door de crypte van de kathedraal gehad met een vierde Madonna: de Notre Dame de Sous-Terre, verloren gegaan tijdens een van de vele keren dat de kathedraal door verovering of brand verwoest is, maar met een oude pentekening als voorbeeld nagemaakt zoals ze waarschijnlijk daar gestaan heeft. Hier heeft ze de uitstraling van de Keltische Madonna.
De verering van een Madonna met kind was al aanwezig een eeuw voor de geboorte van Jezus in de Keltische cultuur.
Veel wijst erop dat op de plaats van de huidige kathedraal zich vroeger een oud en belangrijk druiden-heiligdom bevond, dat misschien teruggaat tot de steentijd.
Er heeft daar toen een stam gewoond, genaamd de ´Carnuten´. Deze naam is ontleend aan steenhopen die in het Keltisch ´cairns´ genoemd werden, waarvan er enkele nog in de omgeving zijn terug te vinden. De naam ´Chartres´ is afgeleid van ´Carnuten´.
Meer over de cultuur van de Kelten en hun Druiden (soort Sjamanen, heilige mannen) in het boek van de Teleac serie: De Kelten, een Europese cultuur, geschreven door Frank Delaney:
ISBN Teleac: 90 6533 283 9
ISBN Terra: 90 6255 494 6
We hebben zelfs in de crypte gezongen wat ik als heel bijzonder heb ervaren.
Alles bij elkaar kan ik concluderen dat deze krachtplaatsen zowel boven als onder de grond een helende uitwerking hebben gehad.
Tijdens onze laatste ochtend in Chartres (het was een mooie zonnige dag) hebben we gezamenlijk een eeuwenoude Yoga oefening gedaan: de Groet aan de Zon. Op dat moment werd het me duidelijk: een nieuwe Lente was begonnen, een nieuwe manier, een nieuw begin.
Wat pas toen ik weer thuis was tot me doordrong was, dat in het midden van het labyrint de drie roosvensters eveneens als een soort drie-eenheid ervaren kunnen worden, net zoals de drie Madonna´s op de krachtplaats in het koor en als je deze twee eenheden met elkaar verbindt krijg je helemaal een evenwicht. Ook de twee torens aan de buitenkant van de koninklijke ingang (het westelijk portaal) completeren dit geheel. Hieronder de indeling zoals ik die visualiseer in het midden van het labyrint:
Noorden Zuiden
De twee torens mannelijk vrouwelijk
De drie madonna´s donker maria hemelvaart licht
Oosten
Noorden Westen Zuiden
De drie roosvensters De Zon De Aarde De Maan
Wijsheid Laatste Liefde
Oordeel
Het laatste oordeel interpreteer ik naar mezelf toe, ik heb het laatste woord. Ik oordeel over mezelf in liefde en wijsheid.
Alle aspecten met elkaar verbonden in evenwicht.
Dit kan ik vergelijken met de definitie van Rudolf Steiner over de bewustzijnsziel:
De geestelijke vaardigheid van mensen die wordt gekenmerkt door zelfstandig, in zichzelf geworteld denken en waarbij de mens zelf algemeen geldige ideeën formuleert. Deze vaardigheid is symptomatisch voor het moderne bewustzijn van de mens en een voorwaarde voor de New Age – ontwikkeling op alle gebieden van kunsten en wetenschappen.
Bovenstaande is een citaat uit het boek van Michaël Ladwein,
Chartres, het komplete verhaal van de Kathedraal.
Uit bovenstaande kunnen dan de 14 zaligheden, zoals zij uitgebeeld zijn aan het Noordportaal van de Kathedraal, benoemd worden als de 14 eigenschappen van de nieuwe mens (ziel èn lichaam):
1. Schoonheid - 4 rozen
2. Vrijheid - 2 kronen
3. Eer - 2 mijters
4. Vreugde - engel met boek
5. Genot - engel met wierookvat
6. Snelheid - 3 pijlen
7. Kracht - leeuw
8. Eendracht of vrede - duif
9. Vriendschap - 2 paar tortelduiven
10. Lange levensduur - adelaar
11. Macht - 3 scepters
12. Gezondheid - 3 vissen
13. Zekerheid - kasteel
14. Wetenschap - griffioen
En nu heb ik mijn herinneringen gevisualiseerd op mijn computer. Ik maak het Chartres labyrint in 3D met om me heen de foto´s van de prachtige kathedraal, de madonna´s en de roosvensters met hun bijbehorende glas in lood ramen.
