HET GEDICHT VAN DE STEEN

Voor Meindert

Een vriendin van mij een schilderij gemaakt, genaamd: ‘Stenen Stapelen’. Toen zij dit aan mij liet zien, moest ik meteen denken aan het gedicht van Bram Vermeulen: ‘De Steen’, dat ik meer dan acht jaar geleden voor het eerst heb gelezen, terwijl ik toen ook voor het eerst geïntroduceerd werd in het gebruik van het labyrint.

Meer dan acht jaar nu, heeft dit gedicht mij bewezen hoe waar het is, in al zijn eenvoud. Al mijn ervaringen sindsdien zijn een uitdrukking geweest van de vruchten die ik heb mogen plukken van zaden die ik lang geleden heb gezaaid.

En deze website is één grote uitdrukking hiervan, in dankbaarheid.

Daarom hieronder het schilderij, zoals het nu aan de muur in mijn computerkamer hangt:

Geschilderd door Marian Learbuch

2008

en een digitale bewerking van mijzelf, met een achtergrond van zeeschelpen:

En hieronder het gedicht:

De Steen

Ik heb een steen verlegd
In een rivier op aarde
Het water gaat er anders
Dan voorheen
De stroom van de rivier
Houd je niet tegen
Het water vindt er altijd
Zijn weg omheen

Misschien, eens gevuld
Door sneeuw en regen
Neemt de rivier
Mijn kiezel met zich mee
Om hem dan glad
En rond gesleten
Te laten rusten
In de luwte van de zee

Ik heb een steen verlegd
In een rivier op aarde
Nu weet ik dat
Ik nooit zal zijn vergeten
Ik leverde het bewijs
Van mijn bestaan omdat
Door het verleggen van die ene steen
De stroom nooit meer
Dezelfde weg zal gaan……..