Het labyrint en haar vele mogelijkheden

Het labyrint is een universeel symbool van het zo genoemde “levenspad”.  Het is een erg oud symbool dat al geruime tijd gebruikt wordt om het bewustzijn te vergroten: een reis om jezelf te ontdekken.

Het labyrint is een eeuwen oud geometrisch patroon, dat over de hele wereld gevonden wordt  in  de  natuur,  gekerfd  in  rotsen, geschilderd  op  muren  in  beroemde  gebouwen, ontworpen op kerkvloeren, etc.

Helaas is het woord labyrint verkeerd geinterpreteerd als zijnde een doolhof en is ook vaak als zodanig gebruikt. Maar oorspronkelijk was het labyrint bedoeld als een éénrichtingsweg van de ingang naar het centrum en van het centrum naar de ingang/uitgang (unicursaal). Een pad waarop men niet verloren kan lopen en waar men altijd in het midden uitkomt, weliswaar met verschillende omwegen.

Het labyrint bestaat uit lijnen en punten die met elkaar verbonden worden door middel van bogen. Op deze manier wordt een ruimte van paden gecreëerd zoals hieronder te zien is:

 

 

 

- Men kan een labyrint tekenen op papier en eventueel inkleuren.

- Men kan een labyrint tekenen in het zand (op het strand) en het dan lopen.

- Men kan een labyrint maken in het bos, met stenen, takken etc. en het dan lopen.

- Men kan  een labyrint maken van klei en het daarna schilderen.

- Men kan een labyrint van bij voorbeeld klei met één vinger lopen.

- Men kan een labyrint maken op canvas en het binnenshuis lopen.

- Men kan labyrinten tekenen op de computer in 2D en 3D.

- In 2D kan men ze virtueel met behulp van de computer muis lopen.

- In 3D kan men ze virtueel met behulp van de pijltjestoetsen lopen.

 

Van oorsprong bestonden er twee labyrinten: het 7-pads en het 11-pads labyrint. Elk ander bestaand patroon is vanuit deze twee basispatronen ontstaan. Hieronder een voorbeeld van een 7-pads labyrint, gemaakt door een vriend van mij, ingang naar rechts:

 

 

Een voorbeeld van een 11-pads labyrint is het beroemde 800 jaar oude exemplaar dat in de Notre Dame Kathedraal van Chartres in Frankrijk ligt, ingang naar links:

 

 

Mijn eigen exemplaar van een van klei gemaakt en geschilderd labyrint, dat ook met één vinger gelopen kan worden, ingang naar links:

 

 

En hieronder mijn eigen 7-pads labyrint, gemaakt in de natuur van stenen, omgeven door bomen, ingang naar links:

 

 

 

Het labyrint wordt een “unicursaal doolhof” genoemd, maar in feite is het dus geen doolhof.  Dit is de reden waarom dit vaak tot verwarring leidt. Het verschilt duidelijk van een doolhof. De paden van een doolhof leiden vaak tot een andere uitgang aan het einde en zij worden ook gemaakt met doodlopende paden erin, waardoor men min of meer gedwongen wordt keuzes te maken. Dit betekent dat als men de “verkeerde” keuze maakt, het pad doodloopt en men terug moet gaan om een ander pad te kiezen. 

In een labyrint kan men geen verkeerde keuze maken. Men is er zeker van dat men naar het midden wandelt, zonder doodlopende paden tegen te komen. Men kan niet verdwalen in een labyrint.

Wij zijn allemaal op weg. We weten allemaal dat we dood gaan, dus vroeg of laat in het middelpunt terechtkomen waar we toch verantwoording aan onszelf moeten afleggen. We weten ook allemaal dat hoezeer we onszelf in de problemen werken, we uiteindelijk zelf voor de oplossing zorgen die ons verder brengt. Weliswaar met hulp van, maar uiteindelijk zijn wij het zelf die onszelf verlossen.

Jezus zei: ´ik ben de weg´. Dat houdt in dat wij allemaal, ieder voor zich, de weg zijn en gaan. Daarbij gaat het om de reis. Tijdens deze reis doen we ervaringen op. Ervaringen waar we, als we ervoor open staan, heel veel van kunnen leren. De kunst is om voortdurend in beweging te blijven. We lopen naar het midden en van daaruit weer naar buiten. Soms ben je dicht bij jezelf, dan ineens weer heel ver van jezelf weg. Je waaiert naar buiten en naar binnen. Als je blijft staan gebeurt er niets. Als je gaat zet alles zich in beweging.

Een andere visie op het labyrint is de vergelijking met de baarmoeder. Maar dan in de zin van het uitdrukkende vrouwelijke, gezien als de kern waar het zaad uitloopt. Dit is precies wat er ook in de gehele natuur gebeurt: allerlei zaden lopen uit, niet alleen de menselijke zaden. Men zou dit op een symbolische manier kunnen vergelijken met een kip die op haar eieren broedt. Als ze er genoeg op heeft gezeten komen de kuikens één voor één naar buiten op een perfecte manier.

En, het labyrint kan ook vergeleken worden met onze hersenen, meer specifiek met de linker en de rechter helft van onze hersenen.

In een 7-pads labyrint loopt men de paden, meanderend van links naar rechts en van rechts naar links, soms dicht bij het centrum, soms ver ervandaan, maar altijd arriverend in het centrum.

De ingang van een labyrint kan gemaakt worden met de eerste weg naar links of de eerste weg naar rechts. Beginnend met de eerste weg naar links betekent dat men het pad van de linker hersenhelft volgt. Beginnend met de eerste weg naar rechts betekent dat men het pad van de rechter hersenhelft volgt:

 

 

Alhoewel men al linksom en rechtsom wandelt in beide labyrinten, geeft het practiseren van zowel een linker als een rechter ingang een betere integratie van de hersenhelften en dat resulteert in een meer evenwichtig geest/lichaam in het midden.

Wandelen in een labyrint is een echte loopmeditatie. Men ontdekt al snel dat het wandelen de geest rustig en haar ook heel helder maakt. En dat heeft weer het voordeel dat men bij voorbeeld oplossingen voor problemen veel sneller in zichzelf ontdekt. Men is in staat om alles terug te geven aan zijn/haar natuurlijk oplossend vermogen waardoor men de dingen snel in een nieuw licht kan zien.

En dan ontdekken we bij voorbeeld nog een andere manier waarop het labyrint kan worden gebruikt: Als een reis in de vier seizoenen van de Natuur: Lente, Zomer, Herfst en Winter. Bij voorbeeld het 800 jaar oude labyrint in de Kathedraal van Chartres staat bekend om zijn gebruik door mensen als een seizoenssymbool.

In de vroege middeleeuwen werden kerken gebruikt als een soort marktplaats, waar mensen zich verzamelden om hun produkten te verkopen en de laatste nieuwtjes en ervaringen uit te wisselen, etc. Het is bekend dat met Pasen de bisschop het labyrint “danste” om aan te kondigen dat een nieuwe seizoenscyclus was begonnen. Hij verrichtte hiermee een soort van reïncarnatie ritueel, niet alleen voor de seizoenen in de natuur, maar ook als een zuiverend ritueel voor de mensen, zodat ook zij verfrist opnieuw konden beginnen.Dit ritueel was natuurlijk ook gerelateerd aan Rome. In de christelijke traditie bestaat een gezegde: “Alle wegen leiden naar Rome”. Voor de mensen die deze pelgrimsreis niet konden maken was het labyrint een symbolische manier om dit alsnog te doen. Maar wat dit natuurlijk echt betekent is: “Alle wegen leiden naar jezelf”.

Ik heb een virtuele 3D wereld gemaakt als een 4 kwadranten labyrint in de vorm van een roos met als inhoud een virtueel foto album van 25 Levenstuinen die het verhaal van de vier seizoenen in een mensenleven vertellen. Hieronder de digitale “roosmap”:

 

 

Door het lopen van een labyrint ondergaat men een bepaalde magisch werking, maar het is niet mogelijk er de vinger precies op te leggen. Wanneer men het labyrint ingaat heeft men een totaal andere ervaring dan wanneer men het labyrint uitgaat. Meestal komt men, na het diverse malen lopen van een labyrint, er als een totaal andere persoonlijkheid weer uit. En dit dan met een gunstige uitwerking voor jezelf.

Iedereen die een labyrint loopt heeft een totaal verschillende ervaring. Men kan met recht zeggen dat het labyrint iemands persoonlijke “heilige plaats” is. Het kruis in het midden van bovenstaand plaatje bevat mijn eigen “heilige plaats”  met inzichten die ik door ervaringen heb opgedaan:

 

 

 

Vaak is het de vraag waarmee men een labyrint ingaat en wandelt, die resulteert in een antwoord waarmee men weer verder kan als men het labyrint uitgaat. Of het verwerken van een ervaring resulteert in een totaal nieuw fris begin.

Eén van mijn ervaringen is geweest in het labyrint van de beroemde Kathedraal van Chartres. Het heeft een prachtige uitwerking op mij gehad en resulteerde in het openen van een poort naar de wijde verscheidenheid van mijn creativiteit. Ik noem het de “derde deur”, de deur naar een totale ontdekking van mijzelf.

En natuurlijk heb ik ook van deze ervaring een 3D virtuele wereld gemaakt als een blijvende herinnering: